hoe het begon.....

Juli 1972 Geldrop,
een pasgeboren baby huilt, niet hard maar het huilt. Het valt ook niet mee uit de warme buik in een koud huis belanden.
De baby oogt gezond, niet te groot niet te klein niet te dik niet te dun. Twee trotse ouders staan te glunderen.
De eerste dagen gat alles zijn gangetje, totdat blijkt dat de baby eigenlijk weinig tot niets eet, een bezoek aan de dokter levert niets op. De baby eet steeds minder maar wel vaker, het ziekenhuis dan maar.
Na uitgebreid onderzoek blijkt er iets niet goed met het hart van de baby. Maar deze baby wordt niet blauw, hoe kan dat?
De baby wordt ter observatie en onderzoek in het ziekenhuis gehouden en met een sonde gevoed.

Na onderzoek blijkt het veel erger dan verwacht, de ouders wordt medegedeeld dat zij weinig hoop moeten hebben dat de baby een afwijking heeft die in 100% van de gevallen dodelijk is.

Maar de baby gaat niet dood, de sondevoeding blijkt genoeg om hem in leven te houden.
Keer op keer wordt de ouders verteld dat het een wonder is en dat ze geen hoop moeten hebben, ze worden zelfs op vakantie gestuurd om bij te tanken.

Na ruim 1,5 jaar verblijf in het St Anna ziekenhuis te Geldrop wordt de baby klaargemaakt om in Amsterdam geopereerd te worden, we schrijven 1974 een jaar waarin nog mar weinig artsen überhaupt een open hart operatie hebben gedaan laat staan op een baby.

Voor deze baby wordt een arts ingevlogen uit Italië omdat er simpelweg in Nederland niemand is die het kan.

tijdens de operatie blijkt, dat het schot compleet weg is tussen de kamers en dit niet te repareren is, ook liggen diverse leidingen verkeer gemonteerd aan het hart, kortom het is een zootje waar niets meer aan gedaan kan worden.

Om het kindje toch wat meer lucht te geven wordt er een vernauwing om de Aorta geplaatst en wordt de kransslagader verwijd.
Dit blijkt geniaal. Het kind dat op dat moment nog niet eens kan lopen en nauwelijks kan praten, niemand nam de moeite het te leren omdat er geen levensverwachting was, kan meer en meer.
Binnen een paar maanden leert het eten( na 2 jaar sondevoeding), lopen en praten, dat laatste houd hij stug vol.

Vooral het eten was een strijd voor verplegend personeel en ouders, aangezien het kind 2 jaar lang niet heeft moeten slikken wist hij niet wat te doen met het eten, dit heeft vele uren opruimwerk gekost.
Iedere hap spuugde het kind uit.

volgende keer de kinderjaren 2 tot 6 ( bij 6 operatie 2)